در یک آسایشگاه روانی، بیماران خود را در قالب شخصیت‌هایی چون عیسی، لازاروس، مارتا، مریم، آدم، حوا، سونیا، راسکولنیکوف، آلیوشا و ایوان کارامازوف، یک فیلسوف، یک پیامبر و سنت ترزای آویلا می‌بینند و بخش‌هایی از کمدی الهی را بازگو می‌کنند.

زن جوان، اصیل، زیبا و معنوی با پزشکی دلسوز که عاشق اوست ازدواج می‌کند. او نسبت به شوهرش احساس محبت دارد اما عاشقش نیست. کمی بعد، او ناخواسته عاشق پدرو آبرونوزا، شاعر و هنرمند اجرا می‌شود. پدرو نیز عاشق اوست. زن فاصله خود را با او حفظ کرده و عشقش را نزد دوستی که راهبه است و سپس نزد همسرش اعتراف می‌کند. عطش عشق و حسادت، شوهر را از پا درمی‌آورد و زن در حالی که او ضعیف و رنجور می‌شود، از او پرستاری می‌کند. با مرگ شوهر، او می‌تواند ازدواج کند و اشتیاقش را ابراز نماید، اما آنچه انجام می‌دهد و نحوه توضیح دادنش، به ویژه برای دوست راهبه‌اش، در قلب فیلم قرار دارد. نگاهی به زندگی در صومعه و اجرای آبرونوزا روی صحنه، تضاد و تفسیری خاموش ارائه می‌دهد.